Աղն ու հացը՝ սրբություն…

urlԶատկական սեղանի վրա աղ ու հացի առկայությունը հատուկ խորհուրդ է ունեցել: Բանն այն է, որ Մեծ պասը, որ քառասուն օր տևելու պատճառով կոչվել է քառասնորդական, ժամանակին կոչվել է նաև Աղացք կամ Աղուհացից պաս՝ կապված այն բանի հետ, որ աղ ու հաց էին ուտում պասի որոշ օրերին և կամ ծոմը՝ աղ ու հացով լուծում: Բացի այդ, աղն ու հացը այն մթերքներն են, որոնց վերագրվել են հատուկ զորություններ, որոնք Զատկի խորհուրդը իրականացնելու միջոցներին հոգեհարազատ են: Աղին  հայերը վերագրել են քաջքերից, չար ոգիներից պաշտպանելու զորություն և դրա հետ կապված շատ գործողություններ են կատարել:
Հացն էլ աղի նման ունեցել է այդ զորությունները, սակայն դրան գումարվել են  զորավոր այլ հատկություններ ևս ու այն հասել է ընդհուպ սրբության աստիճանի: Այո, հացը սրբություն է թե՛ ամենօրյա գործածության մեջ, թե՛ տոնական սեղաններին ու հատկապես զատկական սեղանին, ուր այն հանդես է գալիս եռակի ձևով ու խորհրդով. ծլարձակած ածիկի տեսքով, որ ակնկալում է առաջիկա տարում հացի առատություն, սովորական, ամենօրյա հացի տեսքով (լավաշ, տոնիկ, բոքոն, ճաթ, մատնաքաշ), որ ներկայացնում է հացը իր բոլոր զորություններով, ծիսական հացի կամ թխվածքի ձևով, որ կապվում է գարնան խորհրդի (բաղարջ, ժինգյալով հաց) հետ: Չմոռանանք նաև, որ հացը որպես Քրիստոսի հետ Ս. Հաղորդության միջոց, նշխարի տեսքով իր սկզբնավորումն է ստացել Զատկի այն խորհրդավոր ընթրիքից, որի մասնակիցներն էին Քրիստոսն ու իր տասներկու առաքյալները:

 

 

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s